|
پر کن پیاله را از هوس تا دوباره از انتهاااااااااااااااای دیوار پیدا شوم سرخوش … نفس گم میشود در من من دلش گرفته از خودش….. تو همین روزها به گمانم می آیی من باور میکند حضور سرد تورا قصه ی غصه ی کلاغها به قصیده میماند قصیده ی تمام شدن قصه و نرسیدن……… من یادش می آید از خاطره من غرق میشود در خاطره قهوه فالش گرفت باز! فنجان پراز فال گشته است بالا بالا بالا می آورم یا نه ؟! سگ میخندد به روی من من هار میشود دوباره! سر ریز میشود از پیاله هوس تو هستی اینجا انگار دام دام دادا دام دادام دا دا دام دام و این است موسیقی مرگ من! من من میشود باز من من میشود باز! …….
حالا که نیستی
در تمامی لحظه های ندیدنی میشود تورا دید حالا که نیستی همراه بالش شبهای تب آلود دل بی افسار می تازد به گمانم هوایی شدنت چیزی نبود که هوا شناسان کمکم کنند آلودگیت را هیچ شیمیدانی برایم تفسیر نکرد حالا دیگر تصاحب آن چشمها چندش آور است فراق با واژه هایی از جنس برف سیاه می آید حالا دیگر مردی در سینه ی ساکت خودش مرده است....
فضای اندرونی ذهن مکانی برای وقوع جنگ جهانی سوم
۱.یکی از نکاتی که در کار گروهی و جمعی حائز اهمیت بسیار است همانا رواداری و مداراست.چرا که در غیاب اینها هر کدام از ما خودکامگانی هستیم بالقوه. فی نفسه این جدال کلامی را به فال نیک میگیرم. چرا که تمرین دموکراسی و احترام به حقوق متقابل در جوامع در حال گذاری چون ما بدون آفت نیست. اما زمانی این آفات مصیبت بار و خطرناک میگردد که این جدال های شاید طبیعی به غرض ورزی و عناد با یکدیگر تبدیل شوند. ۲.نوشته ی جناب یوسفخواه در بدو امر کاملا منطقی است. بدین صورت که یکی از اعضای انجمن بدلیل مشاهده ی ناملایمات و عدم توجه مسند نشینان انجمن لب به شکوه میگشاید و میگوید آنچه را باید میگفت. اما از نکته ای که نباید غافل شد آنست که لحن نامه به هیچ وجه شایسته و درخور فضای انجمن و در وهله ی اول خود ایشان نیست. انتقاد امر خوبی است ولی انتقاد بد به عکس خویش تبدیل میگردد. ۳.در اینکه فضای انجمن ادبی رودسر فاقد شرایط مساعدی است هیچ شکی نمیتوان داشت. قصد دامن زدن به پاره ای از مسائل را ندارم ولی اگر این مشکلات و دغدغه های اشخاصی مثل جناب یوسفخواه حل نگردد و بدانها وقعی نهاده نشود تنها حاصل وضع موجود سرخوردگی و کدورت و نامهربانی بیشتر اعضای انجمن با یکدیگر است که قطعا کسی از آن خشنود و خرسند نیست... چنین مباد 
و دوباره میروم درون این توی پیچ در پیچ و دوباره میروم درون این پیچ تو در تو و دوباره هیچ و دوباره گیج و دوباره حلقه های دوّار کیپ تا کیپ و دوباره گیسوان پریشان شام تا بام و دوباره نقطه و دوباره سکته و دوباره سوت های ممتد سکوت و دوباره ضجّه های بلند درون و دوباره قشون و دوباره هجوم و دوباره «مرگ شقایق را باور کن!» و دوباره «چشم ها را باید شست!» و دوباره «دوباره!» و دوباره «دوباره!» ........
سیگارم را میگیرانم دود فضای پیرامونم را به تنگ آورده و چشمانم سوار بر امواج خیال گذشته را به نظاره نشسته اند تهی واره ها چه بسیارند هنوز و گریزی از هجومشان شاید... شاید اینجا کنار همین حس الینه جایی منفذی کورسویی اما شاید را چه باید کرد؟!...
سیگارم را میگیرانم حلقه های پی در پی بازدم های از روی ناچاری! و بودن از روی ندانم کاری! سالهاست که از پی این مسیر می رویم نه مانده ایم و در جا زده ایم در این گور ایستاده ی خود ساخته! ........ 
سوالم را جوابی نیست نگاهم را پیامی نیست من این دریای خشم آلود غم در دل فراوان را در آغوش کدامین ساحل بی غش بیاندازم؟ من این خورشید سوزان پریشان چهره ی دل ناگران سخت لرزان را به آغوش کدامین عاشق بیهوش بفرستم؟ نمیدانم آیا جوابی هست یاری هست یادی هست نمیدانم...  
تا کجا باید رفت تا کجا باید گشت تن این مرده ی سرما زده را تا کجا تا به کی باید برد
مگر این جثه ی خاکی چقدر می ارزد کاین همه جنگ و جدل در همه عالم زده است؟ مگر این جسم گنهکارو ملول چقدر می ارزد کاین همه آدمیان در پی آسایش و نانند هنوز؟
تا کجا باید رفت تا کجا این تن مردارو غم افزون را همسفر باید کرد تا کجا باید رفت تا کجا باید رفت........
من هنوزم در به در دنبال عشقم
کس نگیرد دست من بنگر مرا من خراباتی عشقم سر بسوی آستانت مینهم هر دم جان من جانان من بنگر مرا من سماواتی عشقم دل برای با تو بودن می نیاساید دمی دین من دنیای من بنگر مرا من مکافاتی عشقم هر شب از داغ غمت شیون به بالین میبرم حور من حورای من بنگر مرا من ملاقاتی عشقم جان من از هم جدا شد بس که جان دادی مرا قوی من غوغای من بنگر مرا من کراماتی عشقم حرف ها در سینه دارم بیکران اما مگو نور من خورشید من بنگر مرا من خرافاتی عشقم 
کنار من کنار دیوار بین من و دیوار چیزی نیست جز آه سردی جز سکوتی ممتد نمیدانم چرا اینسان فضا تار است فضا تیره است فضا گنگ است آنطرف کنا ربخاری اینطرف کنار سماور چیزی نیست جز آه سردی جز سکوتی ممتد کنار این شب تاریک کنار این ساعت بین من و این شب بین من و این ساعت چیزی نیست جز آه سردی جز سکوتی ممتد ... 
سکوتم میبُرد این هق هق طولانی این درد بس جانکاه سکوتم میبَرد من را به رؤیاهای وهم آلود چه سخت است این هوای مرده دل را تاب آوردن چه صعب است این مسیر سنگلاخ آکنده را رفتن کماکان جیرجیرکها به نجوای شبانه میسرایند در سکوتم شعر غم افزای - پوچی را خموشی را هنوزم پنجره با آن نگاه منتظر از من تقاضای کلامی ساده را دارد دریغ از حرف امان از خوف گفتن های بی حاصل امان از این سکوت مبهم و کشدار و بی ساحل ... |
خوش آمدید ...
بخش ویژه 
|
| تبليغات | X |
tbf_006
pictofxt